وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره.

 وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي. 

 وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه. 

 وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.

 وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه.

ای قرار بیقراریهای من

حاصل چشم انتظاریهای من

تاب این بی تابی هر روزه ام

گوهر آبی تر از فیروزه ام

ای تو از آیینه ها آیینه تر

 آسمان سمت تو بی کینه تر

شرجی نام تو را باریده ام

 با تودر نبض عطش روییده ام

موسم چشمهای تو آهوترین

سرخی لبخند تو خوشبوترین

ای نسیم خنده هایت دیدنی

 عطر لبخند نگاهت چیدنی

با من امشب تا غزل پرواز کن

 بی تو پایانم مرا آغازکن

حس بودن و ماندنت به من شوق زیستن می دهد.

شوق پرواز و به اوج رسیدن.

عطر نفسهایت بوی خوش گلهای بهاری را برایم به ارمغان می آورد.

و من دوست دارم در کنار تو تا سپیده دم بیدار بمانم.

و آن قدر با تو حرف بزنم که نقش تو در دیدگانم

و پژواک صدای دل انگیزت در قلب و ذهنم جاودانه شود.

تو مرهم دل دردمندم هستی.

کاش یکبار دیگر می توانستم گرمای پر مهر دستانت را بر سرم حس کنم.

دلم می خواست بار دیگر تو را کنار سجاده ات ببینم.

ولی افسوس که به خاطره ها پیوستی.

و دیدنت رویای بهشتی ام شده و همیشه در خیالم جاری هستی.

یادت گرامی پدر

شبی عکس تو در مهتاب افتاد

به روی شانه های آب افتاد

دلم دریا شد از اندوه خالی

سلام خیس من در آب افتاد

چهارمین سالگرد عروج ملکوتیت رابا تمام وجود سوگوارم پدر

تاج از فرق فلک برداشتن...

جاودان آن تاج بر سر داشتن...

در بهشت این آرزو رو یافتن...

هر نفس شهدی به ساغر داشتن...

بر تو ارزانی که ما را خوشتر است...

لذت یک لحظه (مادر) داشتن...

روز مادر گرامی باد

نگاهم بارانی ست مهربانم

دلم هوای با تو بودن کرده است.

در هجوم لحظه ها...

احساس تنهایی می کنم

و فقط به تو می اندیشم.

در آن هنگام سبزترین آرزوهایم را برایت می نویسم

و زیباترین شعرها را برایت می خوانم.

دلم می خواست سایه سار مسافر خسته ای باشم

که دمی زیر سایه ام بیاسایی.

دلم می خواست پر پرواز پرنده ای باشم

که تا اوج با تو پرواز کنم.

دلم می خواست خاطره ای باشم

شیرین در گوشه ی ذهنت

 شاید با تبسمی مرا به یاد آوری.

دلم می خواست هر جا که باشم

با تو باشم حتی برای لحظه ای.

ساکت و تنها...

 چون کتابی در مسیر باد.

می خورد هر دم ورق اما...

هیچ کس آن را نمی خواند.

برگها را می دهد بر باد.

می رود از یاد...

هیچ چیز از او نمی ماند.

عید شما مبارک

امیدوارم همیشه بهاری باشید

با ترنم هستی همراه می شویم

و با خدای خود پیمان می بندیم

که همیشه دوست بداریم

مهر بورزیم و عاشق باشیم. 

از همه ی دوستان که به من سر می زنند

و خوشحالم می کنند تشکر می کنم.

وبرایشان سالی پر بار وسبز آرزومندم.

سال نو بر همه ی شما مبارک

در جلسه ی امتحان عشق

عشق مانده است و یک برگ سفید

یک دنیا حرف نا گفتنی

یک بغل تنهایی دلتنگی......

درد دل عشق در این کاغذ جا نمی شود

قطره اشکی می چکد بر برگ سفید

و برگ سفید عاشقانه قطره را به آغوش می کشد

عشق تو نوشتنی نیست...

من سکوتم را...

از اوراق سپید آموخته ام.

آیا سکوت...

روشن ترین واژه ها نیست؟

همیشه در خلوت

مرگ را مجسم دیده ام.

آیا مرگ خونسردترین واژه ها نیست؟

از آن زمان که آرزو چو نقشی از سراب شد

تمام جستجوی دل سوال بی جواب شد...

نرفته کام تشنه ای به جستجوی چشمه ها

خطوط نقش زندگی چو نقشه ای بر آب شد...

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم

بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم

یاد من نبودی اما ...

من به یاد تو شکستم

می شود در جاده های آرزو

مثل بید پاک مجنون تاب خورد

می شود قویی غریب و تشنه بود

از لب دریاچه دل آب خورد

پس بیا دنیای پاک قلب را

جایگاه رویش گلها کنیم

با نگاهی روح را رنگی زنیم

با تبسم خانه را زیبا کنیم

با تو الفبای عشق را آموختم

ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

به تو و کلبه ی عشقمان بالیدم

اما ...تو همه ی گمشده ام شدی...

در روزگار نه چندان کهنه

بودم مست از آرزوهای بی خیالم

ولی اکنون...

گشته ام بی خیال آرزوهایم

یکی می پرسد اندوه تو چیست؟

سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟

برایش صادقانه می نویسم

برای آن که باید باشدو نیست...

دیر زمانی در او نگریستم

چندان که چون نظری از وی باز گرفتم

آنگاه دانستم که مرا دیگر

از او گریز نیست

من سکوت اختران آسمان دانم که چیست ؟          

من سکوت عمق بهر بیکران دانم که چیست؟

من سکوت دختر محجوب پر احساس را...

در حضور مرد محبوب جوان دانم که چیست؟

من سکوتی را که تنها با نوای سازو چنگ...

در میان انجمن گردد بیان دانم که چیست؟

یک عشق عروج است و رسیدن به کمال

یک عشق غوغای درون است وتمنای وصال

یک عشق سکوت است و سخن گفتن چشم

یک عشق خیال است و خیال است و خیال

چه ساده دل به تو بستم

و تو چه مهربان مرا پذیرفتی

مثل اتفاقی که باید می افتاد.

مراببخش اگر گاهی پا به پای تمام لحظه های تو نیستم.

مرا ببخش که در دقایق دلتنگی وتنهایی شعری برایت نخواندم...

ای بهترین اتفاق غزلهای من!

مرا با نقش نگاه تو پیوندی است

میان آیینه های غبار گرفته...

بین یک مسیر همیشگی...

که سرشار از عطر یک خاطره شده است.

تو در قاب خاطره های من هنوز مثل گذشته می مانی

مثل وقتی که به انتها رسیدم

و بهانه ی آغازم شدی.

برای خستگی چشمان من

باز هم ترانه بخوان...

به هر صدایی که از اینجا می گذرد

می سپارم صدایم را

شاید روزی آهنگ تنهایی دلم را

کسی یا چیزی برایت به ارمغان بیاورد.

تو را من چشم در راهم

خدایا خوش بکن رویای من را

 مرنجان این دل تنهای من را

 خدایا در دلش نوری بی افشان

 وفا و مهربانی کن سرانجام

 خدایا در دلش عشقی بپا کن

 بیا امشب مرا حاجت روا کن

 خدایا عشق او دیوانه ام کرد

 من دیوانه را صد پاره ام کرد

 خدایا گر دل او با دلم هست

بکن هستی او  با هستی ام هست.

آغاز زندگی من...

شروع شدنوشته هایم

وباران من...

چشم مرا به روشنی آب می شناسد 

چتری گشوده داشتم

وتنها با باران خود در این خیابانهای سکوت

به دنبال جمله های گمشده ی خود...

کجاست؟خانه کجاست؟

که سایه ات را یک شب دیده ام

تو می روی و من می مانم

و عینکی جا به جا می شود

مدادی از جیبی درمی آید

و می نویسد خطی شکسته بر کاغذ

میان ما اکنون...

همین خیابان است.

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

 عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

 عشق این سرمایه بازار دل

 آب این روی سیاهم بود و نیست

یاد آن ایام مشتاقی بخیر

عاشقی تنها گناهم بود و نیست

این شب ها

چشم های من خسته است

گاهی اشک ، گاهی انتظار

این سهم چشم های من است